31
Un detalle
Es fácil conseguir que alguien sonría y más fácil aún es hacer de un detalle… algo especial!
Que penita me dio comérmela pero.. que sabrosa estaba!!
Por la gente detallista!!
The photo and the text can be changed by modifying the about.php file.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat.
Es fácil conseguir que alguien sonría y más fácil aún es hacer de un detalle… algo especial!
Que penita me dio comérmela pero.. que sabrosa estaba!!
Por la gente detallista!!

photo by pelopo82
I don´t want to learn about love, I just want to live in love.
I don´t want to be rich, I I just want to be!
I don´t want to live to work, I just want to work for a living
I don´t want to have luxuries, I just need to have small things. They are more enjoyable!
I don´t want to achieve my goals right now, I just want to enjoy the race.
I don´t want to be a poet, a writer… I just want to be able to express myself without any further.
I don´t want to be a good person, I just want to make others happy enough.
What do you want?
Yo no quiero aprender sobre amor, yo solo quiero vivir enamorada.
Yo no quiero ser rica, yo solo quiero ser.
Yo no quiero vivir para trabajar, yo solo quiero trabajar para vivir.
Yo no quiero tener lujos, yo solo necesito tener pequeñas cosas. Se disfrutan mas!
Yo no quiero conseguir mis metas ahora mismo, yo solo quiero disfrutar de la carrera.
Yo no quiero ser poeta, escritora… yo solo quiero poder expresarme sin más.
Yo no quiero ser buena persona, yo solo quiero hacer felices a los demás.
¿Que quieres tú?
Las subvenciones han vuelto! O eso parece… y yo que me alegro
Esta semana, otra vez, una adaptación de una novela al cine (y yo que hice un trabajo en la facultad sobre cine y literatura… ¿donde andará ese trabajo? :S). En esta ocasión, como en la anterior, tampoco había leído el libro; y buena rabia que me da pero… es que el tiempo (por mucha desgracia) no me da para más y me es imposible leer
A lo que iba. La película!! Tiene como protagonista al nominado Javier Bardem. El argumento, si habéis leído la novela de García Márquez pues.. ya sabéis, y si no pues… una historia de amor, de un amor de espera, de paciencia, de aguante, de lucha y, creo yo, que de resignación. Un amante que espera por su amada nada menos que 50 años para poder vivir lo que soñó durante toda su vida…
Con este argumento es de suponer que… es una película de género femenino (o así afirmaba el suvencionador) y, apartando todo el sexismo que puede llevar esta frase, creo que es una peli de mujeres. De esas que te sientes la protagonista, que vives la historia en primera persona y te piensas ser Fermina Daza, vives lo que ella vive y… te das cuenta de que ya no hay amores como esos.. (por suerte o por desgracia) pero… eso es otra historia!
En general la peli me ha gustado. Quizás se hace un pelín larga en su parte central pero, sin duda, el final… las imágenes, las palabras… hacen que valga la pena! Vamos que la recomiendo, sobre todo a vosotras o vuestras amigas/novias/esposas… y ¿por qué no? a vosotros también… que sabemos que tenéis algo que late ahí dentro, no? Y si es así… a ver…
¿Cuánto tiempo esperarías al amor de tu vida?
Hoy he visto una mirada triste. Eran unos ojos pequeños, marrones, llorosos, enrojecidos… Yo he visto esa mirada en el pasado, era una mirada de pérdida, que no una mirada perdida, de estar perdido en la vida, de no saber para donde ir, que hacer o como salir. Así era la mirada de ese hombre.
No me he acercado a él porque la timidez me puede, porque quizás me diría “No te metas en mis asuntos” pero… yo he puesto todo mi empeño en transmitirle con mis ojos, grandes (yo diría que incluso demasiado), vivos, alegres… que todo va a salir bien, que sólo es una mala época, que SI hay salida…
Ahora que recuerdo aquella mirada del pasado (parece tan lejana) eran idénticas. Pero aquella mirada del pasado ya cambió; hace tiempo que lo hizo. Ahora desprende vida, entusiasmo, felicidad, ilusión, ganas, empeño, esfuerzo… ¿pueden transmitir tanto unos ojos? Sin duda… SI!!
Ojalá él haya recibido el mensaje con la misma intensidad que se lo he querido enviar, ojalá sus ojos tornen felices, ojalá me lo vuelva a encontrar cuando eso sea así.
“Hay ojos que miran, -hay ojos que sueñan,
hay ojos que llaman, -hay ojos que esperan,
hay ojos que ríen -risa placentera,
hay ojos que lloran -con llanto de pena,
unos hacia adentro -otros hacia fuera…” Miguel de Unamuno.
La voy a dedicar a mí, hasta que llegues tú. Mientras eso ocurre leeré, escribiré, pensaré… Porque… esta noche es mía, porque hoy necesito parar, frenar, desconectar… Poner en orden las cosas, dedicarme tiempo a mí, sin presiones, sin tensiones…
Tu cama, una libreta, un boli, la música y el olor de esa habitación harán el resto. Estoy segura de que van a propiciar la atmósfera necesaria para que salga lo que tengo dentro. No necesito nada más; sólo paz, tranquilidad, sentir que el tiempo se puede parar…
Y cuando descubra que no lo he parado será cuando te recibiré con la mejor de mis sonrisas, como siempre, como cada día y, entonces, volveré a desear que el tiempo pare… Esta vez de verdad!
Te espero.