The photo and the text can be changed by modifying the about.php file.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat. Duis aute irure dolor in reprehenderit in voluptate velit esse cillum dolore eu fugiat nulla pariatur. Excepteur sint occaecat cupidatat non proident, sunt in culpa qui officia deserunt mollit anim id est laborum.Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat.

Archive for the ‘Hoy hace .... días/meses/años que..’ Category

Ene
07

2009

Posted by deka

Empezar el año laboral pasando por debajo  (SÍ O SÍ) de no una… sino dos escaleras no tiene porque significar nada malo, pero…. uiiiiisssss…. un poquillo de respeto si que da. Y no es que yo me considere supersticiosa, la verdad es que creo que no lo soy pero… las tijeras y las escaleras ¡fuera, fuera!

El caso es que hoy he vuelto a empezar un año, si ya sé que estamos a día 7, pero es que para mí el año ha empezado hoy. Hoy he vuelto al trabajo después de las vacaciones, hoy he vuelto a las clases de inglés… Vamos, que me he levantado de la cama y lo primero que he visto esta mañana era a la Sra. Rutina diciendo: ¡Despieraaa, que te estoy esperando…! ¬ ¬

Y después de mi pereza por no querer madrugar, de mi esfuerzo por desayunar (que vaya descontrol que tengo de horarios) y de mi encontronazo con las escaleras, he pensado que lo mejor que puedo hacer este año es sonreir porque… parece… que este año se presenta bastante duro, ¿o no?

Además, como mi tarea es promover sonrisas, fomentar que la gente saque sus dientes a relucir y, evidentemente, no quiero ser otra parada más pues…

¡A REIR QUE SON DOS DÍAS!

Por cierto…. He vuelto!!!! ;)

Nov
11

Finde de…

Posted by deka

17.15h. Carreras para no perder el bus, aparcamiento express, billete más barato, vueltas y esperas, nervios y ganas. 300km/hora, peli repetida y música de fondo. Encuentro, risas, ticket de cercanías, un octavo piso, mochilón al suelo y pizza. Cerveza, cerveza… ¿Ligoteo? paso, cerveza… frío, un buho rápido y dormir, dormir, dormir…

11.00h. Madrugón de Sábado, metro a solas, búsqueda y encuentro. La Clandestina, charla breve y agradable, libros y paseo. Gente, mucha gente, demasiada gente, por todos lados, gente. Un mensaje, un menú, un café a las 6 y octavo piso, cuerpo a la cama. Descansar! ¿Cenar? Tapas, teatro, risas y carcajadas. Gabino, Patricia (x2) y ja ja ja… Cerveza, cerveza, ¿cerveza? Ummm, no ¡Un ron-cola! Canciones, empujones, risas y canciones. Un buho brusco y dormirrrr, dorrrmirrrr, dormirrrr…

11.00h. Super madrugón para un Domingo. Café con tostadas, RASTRO. Are Krhishna, gente, gente, gente, gente, gente… ¿regalos? gente, gente, gente, gente. Un vermout!! Y tapitas con cañita, y sin papas bravas. Un Chotis!!! Compras y Café!!! Octavo piso, mochilón en orden, mochilón a la espalda, bus ajustado, carrera a Atocha, tren por los pelos, “encuentro breve” y…. rutina, rutina, rutina, rutina….

Sep
16

Posted by deka

Se avecinan cambios…

¡ Lo presiento!

:)

Abr
10

Fiebre…

Posted by deka

De repente… sonó en mi ipod y… en mi cabeza se quedó…

free music

“Never know how much I love you
Never know how much I care
When you put your arms around me
I get a fever that’s so hard to bear
You give me fever
When you kiss me
Fever when you hold me tight
Fever
In the morning
Fever all through the night
Sun lights up the daytime
Moon lights up the night
I light up when you call my name
And you know I’m gonna treat you right

You give me fever
When you kiss me
Fever when you hold me tight
Fever
In the morning
Fever all through the night

Everybody’s got the fever
That is something you all know
Fever isn’t such a new thing
Fever started long ago

Romeo loved Juliet
Juliet she felt the same
When he put his arms around her,
He said Julie, baby, you’re my flame.
Thou givest fever
When we kisseth
Fever with thy flaming youth
Fever, I’m a fire
Fever, yay, I burn forsooth

Captain Smith and Pocahontas
Had a very mad affair
When her daddy tried to kill him,
She said daddy, no, don’t you dare
He gives me fever,
With his kisses, fever when he holds me tight
Fever I’m his Mrs.
Daddy, won’ t you treat him right

Now you’ve listened to my story,
Here’s the point that I have made
Chicks were born to give you fever
Be it farenheit or centigrade
They give you fever
When you kiss them
Fever if you live, you learn
Fever, till you sizzle
What a lovely way to burn
What a lovely way to burn
What a lovely way to burn
What a lovely way to burn.
What a lovely way to burn.”

Nov
05

La entrada número…

Posted by deka

691.jpg

Fue al encontrar la camiseta que olvidaste en mi casa cuando recordé todo lo sucedido aquella noche de Septiembre. Aquel día 6 en el que nos dejamos llevar por la pasión, por el deseo y nos olvidamos de los prejuicios. Después de tantos años juntos no habíamos pensado que esto nos podría pasar, pero… fijaté… así fue.

Aún recuerdo cada detalle. Te ví entrar y supe que esa no iba a ser una noche normal, no sé por qué, pero ya lo presentía, y eso que nunca se me había pasado por la cabeza ni rozarte, pero… ese día fue distinto. Nuestras rutinarias vidas nos estaban agobiando y, supongo, que los dos pensamos lo mismo ¿por qué no romper con esta monotonía?

El plan era sencillo: cena, charla y cada uno a su lugar, pero… al final todo se trastocó. Ni siquiera nos hizo falta llegar al vino, ni tan solo a los entrantes. Ya en la cocina, mientras yo preparaba la carne en el horno tú me mirabas lascivamente y… a mí no me apetecía parar aquello. Así que me decidí a tomar la iniciativa y te agarré fuertemente, te apreté contra mí y los dos notamos que llegaríamos al final, que era demasiado tarde para contener lo que estábamos deseando.

Tu mirada de aprobación lo dijo todo y, con sumisión, te dejaste hacer. Así que te recorrí con mis manos sin atreverme a rozar tu piel porque, en el fondo, mis dudas estaban allí. Pero tú no me parabas, no hacías nada: inmóvil y receptivo te dejabas hacer y yo, cada vez con más seguridad, me dejaba llevar.

Te desnudé con mucha calma y delicadeza para no perder ni un detalle de ese momento. Sería nuestra única vez, eso seguro, y no quería dejar pasar ni el más mínimo segundo sin aprovecharlo. Así que tu camisa cayó al suelo, tu cinturón tintineaba mientras el pantalón resbalaba por tus piernas… y comencé a hacer aquello que tanto te gustaba, según me habías contado en veladas anteriores.

Debiste pensar que no era justo que solo uno de los dos disfrutara y, así fue como acabamos, sin ropa, en el mismo suelo de la cocina, de aquella forma de la que tanto habíamos hablado, pero siempre con una mujer entre nuestros brazos. Te echo de menos, Mario.

Firmado: Él